(اول باید بگویمآخر این شعر دوباره عاشقت شدماز بس که مدام تداعی شدیدر پیش بوسههای خیالیام)داستانم را برایات گفتهام؟روزهای اول به شکل حزن چشمهای تنهاییات درآمدممگر من را پیدا کنیمن را ببوسیمن را ت

به سان یک مجسمهسازبه جان یک شبپرهکه پریده در جانمدست میبرم و بنا میکنمبه آن خمیرهی جانآلودشتندیس تو راای که به سان تجسم زندگیبر جان توچشمهای خدا رابنا کرده استجهانبه سان جان بهارآلود توبنا می